NAWAWALAN ako ng kaibigan. No, hindi siya nangibang bayan. Hindi siya naglayas. Hindi siya nag-TNT. Hindi siya namatay.

---

Basta na lang siya nawala isang araw. Pero hindi siya kusang nawala. Siya’y sapilitang iwinala.

Siya’y dinukot ng mga di-kilalang tao sa may erya ng Pasig noong gabi ng Mayo 15.

Matagal ko nang kilala si Rando Felix Malayao, 39, taga-Isabela sa Cagayan Valley. Unang nagtagpo ang aming mga landas sa national conference ng College Editors Guild of the Philippines (CEGP), noong 1990.

Kapwa kami manunulat sa aming mga pahayagang pang-kampus. Ako sa The Perspective ng UP Los Baños, siya naman sa Ang Mangingisda ng UP Miag-ao, Iloilo.

Kapwa rin kami mga student leaders. Ako noon ang regional chairperson ng Southern Tagalog Chapter ng CEGP. Si Randy naman ay aktibo sa local chapter ng Guild sa Iloilo.

Muling nag-krus ang aming mga landas noong CEGP national conference sa Los Baños, taong 1991. Kapwa na kaming editor in chief ng aming mga student publication.

Ako ang hinalal na presidente ng Guild habang si Randy ang hinalal bilang Vice President for the Visayas.

Mula 1991 hanggang 1994, kaming dalawa’y magkatuwang sa paggampan ng aming mga tungkulin bilang executive officials ng CEGP.

Si Randy ang isa sa pinakamaaasahang lider ng Guild noong panahon namin. Bibong-bibo at masikhay sa gawain. Parang Energizer Bunny na hindi nawawalan ng energy.

Halos mag-isa niyang ibinangon ang mga chapter ng Guild sa Iloilo, Aklan, Antique, Capiz, Bacolod at Dumaguete. Hanggang Tacloban ay dumadayo si Randy para lang mag-organisa at mabigyan ng tulong at gabay ang mga campus journalists sa iba’t-ibang eskwelahan.

Randy became synonymous to the Guild. Buong-buo niyang ibinigay ang kanyang sarili para sa aming mga myembro. Pati ang apartment na tinutuluyan niya sa Iloilo ay naging de-facto opisina ng CEGP at tambayan ng mga aktibista.

Tandang-tanda ko pa nang minsang dumalaw ako sa Iloilo. Matapos ikutin ang kung ilang eskwelahan para dalawin ang mga student publications, kami ay pumunta sa pier para sumakay sa barkong tatawid papuntang Bacolod.

Nahuli kami ng dating sa pier. “Pwera bisita! Pwera bisita!” sigaw ng kapitan. Tinanggal na ang endamyo!

Subalit hindi pwedeng hindi makasakay. Naghihintay ang mga Guilders sa Bacolod na tutulungan naming magtayo ng kanilang chapter.

Sa isang iglap, nagtakbuhan kami at itinalon ang lumalaking pagitan ng pier at barko. Pati ang kasama naming sosyal na di-makabasag-pinggan na kolehiyala mula sa St. Paul’s College ay napatili dahil muntik nang mahulog sa tubig.

Ganun ka-dedicated si Randy. Utlimong allowance galing sa magulang ay gagamitin para lang sa pagsisilbi sa kapwa estudyante.

Pero sa kabila ng kanyang excellent leadership qualities, napakasimpleng tao ni Randy.

Nang minsang pumunta kami sa UP Miag-ao, ikinuwento n’ya sa akin nang una siyang maligo sa dalampasigan doon. Bagong salta siya galing Isabela, kung saan walang dagat at puro ilog lang ang kanyang naliliguan.

“Pagtalon ko sa dagat, nagulat ako,” natatawang sinabi niya sa akin. “Bakit maalat ang tubig?”

Maraming mga kasamahang babae at bading sa Guild ang may crush kay Randy. Palibhasa’y tall, dark and handsome.

Sa “cultural night” ng isang Visayas-wide assembly ng CEGP, nabiro kaming tatlo ni Randy at regional chairperson ng Cebu na si Jong Cadileña na mag-ala ramp model. Walang sinabi ang mga Bench models sa aming pa-posing posing.

Kasabay ng mag “ooh!” at “aah!” ay ang hagalpakan sa tawa ng mga Guilders. Mula noo’y ikinahiya na namin ang aming mga sarili dahil sa aming pag-iilusyon.

Pero di bale. Bumawi naman kami. Isinayaw namin ni Randy ang “Magakbilaan” ni Joey Ayala at kami’y umani ng mga papuri. Para daw kaming mga tunay na mananayaw.

Marami pa kaming pinagsamahan ni Randy. Subalit nauna akong “grumadweyt” sa Guild. Naiwan pa si Randy at nagsilbi hanggang 1995.

Matapos noon, naghiwalay na kami ng mga landas. Bumalik si Randy sa Isabela upang magsilbi naman sa kanyang mga kababayan. Paminsan-minsan ay nagkakabalitaan kami sa aming egroups.

Taong 2003 nang biglang bumulagta ang pangalan ni Randy sa media. Siya daw ay pinaghihinalaang kasapi ng rebeldeng kilusan. Idinawit ang pangalan niya sa mga responsable umano sa pagpaslang sa dating congressman at kilalang berdugo ng martial law na si Rodolfo Aguinaldo.

Biniro namin si Randy tungkol dito. Matagal nang modus operandi ng mga otoridad na idawit ang mga aktibista sa New People’s Army (NPA) para mapigilan ang kanilang pagtulong sa kapwa. Ipinagkibit-balikat lang ni Randy ang mga akusasyon at nagpatuloy siya sa kanyang mga adhikain.

Fast forward tayo sa Mayo 15, 2008. Dinukot si Randy ng mga di-kilalang tao habang nakasakay siya sa taxi papunta sa isang kamag-anak sa Pasig.

Ayon sa kanyang huling nakausap, napansin na nilang may tatlong lalaking nagmamanman sa kanila sa isang restaurant. Hinala nila’y mga elemento ito ng 5th Infantry Division ng Philippine Army.

Sa kanyang huling mga text sa kanyang kamag-anak, sinabi ni Randy na pagkagaling sa SM Megamall ay sumakay siya ng taxi. Bandang 9:17 ng gabi, tinext niyang may sumusunod sa kanya sa taxi.

Yun na ang huling mensahe mula sa aking kaibigan.

Si Randy ang ika-194 biktima ng sapilitang pagdukot sa ilalim ng gobyernong Arroyo.

Kasama ng kanyang mga pamilya at kamag-anak, ako’y nangangamba sa kanyang kalagayan. Ano na kaya ang sinapit ng aking mahal na kaibigan?

Kung may nagawa mang mali o iligal si Randy, maling dukutin siya at pahirapan o patayin. Ang dapat ay kasuhan siya at igawad sa kanya ang kanyang mga karaptan bilang akusado.

Dapat ilitaw nila si Randy.